de pijn heb ik gehad en ik probeer er mee te leven kijk.
keer op keer bezweek ik bij t tekenen van realiteit.
ik ben niet depressief, noem t zoeken naar angst.
ik voel niets anders als ik doe wat ik kan..
vroeger zwakte ik af, maar t gaat alweer..
nog steeds voel ik de pijn als ik mn vader mis.
herinneringen zetten me steeds weer in een vage trip.
die fokking brok ik mn keel laat me zonder adem zitten.
tis akelig, maar kijk, ik voed me dagelijks met pijn,
en laat ik het verwijnen als ik vaker op mn kamer schrijf.
het is al vier focking jaren geleden..
en ik heb serieus nog nooit over mn vader geschreven.
misschien is dat de reden dat ik veel haat in mn leven,
ik moest t gewoon delen en mn tranen laten varen en even,
rusten van de strijd die ik had, de pijn in mn borst.
fockte me op, en liet me lijden eronder.
soms, ben ik blij dat ik adem haal,
gaat de tijd langzaam en denk ik dagen na.
over shit dat me fockt ik fock die shit..
ik ga los met dit.
soms, ben ik blij dat ik adem haal,
gaat de tijd langzaam en denk ik dagen na.
over shit dat me fockt ik fock die shit..
ik ga los met dit.